เรื่องราวของกำไลโบราณ ซึ่งเชื่อกันว่าผู้ใดได้สวมใส่จะทำให้อยู่ยงคงกระพัน ยิงไม่ออก ฟันไม่เข้า แต่ตั้งแต่ได้กำไลนี้มา ผู้ที่ครอบครองได้ทยอยตายไปทีละคนทีละคน จนถึงปัจจุบัน ผู้ที่ครอบครองกำไลนี้ จากคนที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ปัจจุบันป่วยเป็นโรคปอด และเบาหวาน …ไปถามร่างทรง กี่รายต่อกี่รายก็จะบอกแบบเดียวกันว่า คนที่พากันตายไปก็เพราะกำไลนี้ …กำไลนี้มีอาถรรพ์จริงหรือไม่…
โครงการบวชอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อน หนึ่งแสนคน ตอน หน่ออ่อน...ลั่นพิภพที่อุตรดิตถ์ กำแพงเพชร หนองบัวลำภู
การเดินธุดงค์ ทำให้ผมรู้ว่าสมาธิช่วยให้เราทำงานหยาบได้ดี ทำให้เราเอาศักยภาพที่ไม่เคยรู้ว่ามีออกมาใช้ได้อย่างเกินควรเกินคาด ถ้าเราตรึกธรรมะควบคู่ไปด้วย งานนั้นจะออกมาดีกว่าดีที่สุด
อานิสงส์ของการสร้างองค์พระธรรมกาย ประจำตัวนั้น มีมากมายอย่างไม่มีประมาณ...เมื่อยามมีชีวิตอยู่ก็รักษาคุ้มครองให้หายทุกข์ทรมานจากโรคภัย ต่ออายุขัยให้ยาวนานขึ้น ...เมื่อ ละโลกไปแล้ว ก็ยังช่วยปิดอบาย ให้มีชีวิตที่สุขสบาย ในปรโลก
คุณพ่อจอมเจ้าชู้ ย้ายไปอยู่ที่ไหนก็มีภรรยาที่นั่น จนมีลูกมาให้ภรรยาหลวงเลี้ยงถึง 3คน ...แต่เขาก็มีใจรักในบุญ บั้นปลายของชีวิตได้อุทิศตนช่วยงานพระศาสนา ...เมื่อละโลกไปแล้ว เขาจะไปอยู่ ณ ภพภูมิใด ...ทำไม คุณแม่จึงป่วย จนต้องใช้แบตเตอรี่ช่วยควบคุมการทำงานของหัวใจ ...มาร่วมกันเรียนรู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ในแบบของนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา...
ในวันนี้ถือว่าเป็นวันพิเศษ เพราะว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 107ปี คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ขนนกยูง(ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย)
เรื่องราวของนักสร้างบารมีผู้หนึ่ง...เธอเคยประสบความสำเร็จในการประกอบอาชีพ จนทำให้สามารถมีเงินเก็บถึง 12 ล้านบาท...เธอเป็นคนรักบุญ ไม่เคยปฏิเสธบุญ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อยู่มาวันหนึ่ง ได้มีคนมาชวนให้เธอไปเล่นการพนันชนิดหนึ่ง ด้วยวิบากกรรมเก่าตามมาทัน ทำให้เธอต้องสูญเสียเงินทั้งหมดที่ได้เก็บออมมา เพียงข้ามคืน เธอต้องกลายเป็นแม่ค้าขายของเล็กๆน้อยๆ และไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร...ต่อมา เธอได้จากบ้านมาอยู่วัด เป็นสมาชิกในโครงการ “เจ้าหน้าที่รักวัด” บอกบุญจนได้รับ เหรียญกล้าหาญหลานยาย...
ขอเชิญเข้าร่วมกิจกรรมในโครงการสามเณรทรงพระปาฏิโมกข์ ปีพุทธศักราช ๒๕๖๖ (รุ่นที่ ๑) ระหว่างวันที่ ๑๘-๒๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๖๖ ณ อุโบสถพระไตรปิฎก วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี
เรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่ง ที่ป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่เยาว์วัย ตอนแรกที่คุณพ่อของเขาทราบ ถึงกับสติแตก เสียใจเป็นอย่างมาก แต่ได้กัลยาณมิตรแนะนำให้ปฏิบัติธรรม จึงทำให้จิตใจสงบลง และได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ...เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เมื่อมาวัดแล้ว ก็ได้สร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ ทั้งทำด้วยตนเองและชักชวนผู้อื่น...ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ ผู้ชรา หรือแม้แต่เด็ก...เราต้องหมั่นสั่งสมบุญให้มากๆ เมื่อตายแล้วจะได้ไปสู่สุคติ
